گر دين و آييني نداري، حداقل آزاده باش

ديشب با يكي از دوستان حواشي ساعات هفت داشتيم از دفتر رهگذر خانه مي شديم. في مابين داخل ماشين موزيكي در جريان بود. گير كه چرا آهنگ گذاشتي، حالا آهنگ خاصي هم نبود، از اين شعرهای مصيبت بار كه با آهنگ شاد مي خوانند. مثل یک آبنبات ترش. گفتم چرا؟ گفت اين روزها مي بايست حس، گرفتگي و افسوس داشته باشيم. منم گفتم وا!!

خنده ام گرفت، ياده حرف ديروز مجري راديو افتادم كه با تاسف و سوز مي گفت امام حسين: در جنگ زماني كه داشت ضربه شمشير مي زد يارانش را براي زندگي بهتر راهنمايي مي كرد. جالب نيست به نظر شما! يقينا" كسي اونجا براي مكتوب كردن سخنان امام حسين در جنگ حظور داشته! از اين سخنان مي شه برداشت كرد كه اولين بار امام حسين نمونه استفاده جعبه سياه رو ابداع كرده!!

خلاصه صحبتمان بالا گرفت، من در جواب سخنان ايشان فرمودم اين گريه و عزاداري و شاواش دادن مردم ايران براي كار امام حسين كار صحيحي نيست. از ديد من بايد هدف ايشان بررسي بشه. بنظرم هدف امام حسين براي اين اقدام ( اميدوارم بدانيد كه امام حسين در جنگ با ايران حظور داشت و در كنار ياران يزيد با ايرانيان جنگيد، البته با نام گسترش اسلام كه بعدها فهميدم بيشتر دليل حمله اعراب براي ثروت ايران و غرامت جنگي و زنهاي ايراني بوده است.) نگرش اشتباه يزيد به اسلام بوده است. چون يزيد در آن زمان فرمول استفاده دين را براي حكومت كردن مطلق بر آدميان را فهميده بود و از اسلام خوب سود مي جست. و امام حسين جنگيد كه عالم بدانند از دين نبايد سود جسد و آن را در راه سياست استفاده نمود. قابل توجه كه بعد ها در زمان رنسانس اروپاييان به اين فرمول رسيدند و اكنون...

ولي چيزي كه اين روزها جوان ها و پيرهاي به گفته خود هيئت دار و خرج بده از حسين مي داند چيست! علم كشيدن و تعداد تيغ هاي علم؟ غذا چي دادن و چشم هم چشمي! آيا كسي هست توجيهي داشته باشد براي اين همه كارهاي عجيب و غريب؟ معني ريا چيست؟ آيا كسي هست اعتراضي كند بر احوال خود و روزگار؟


حرف از شهادت و مظلوميت و معصوميت شد. مي گفت من گريه مي كنم بر مظلوميت و معصوميت كودكان كربلا. آيا تا حالا اين انسان با خود فكر نكرده براي جواب دادن دليلي بهتر پيدا كند. آيا اصلا" به دليلي فكر مي كند؟

از سر چهار راه كه مي گذشتيم چندتا كودك و نشانش دادم و گفتم چرا براي اينها گريه نمي كني؟ با هم فرقي دارند آيا؟ با بودن اين كودكان، مي روي پشته دسته و براي كودكان آن دوران مي گريي؟ منتظري اين كودكان هم بميرند تا برايشان گريه كني؟ مثل اينكه خيالتان راحت است و هيچ ربطي بين شما و كودكان چهارراهي نيست، شايد ارتباط شما خالصانه تر از ما باشد، كه حال روز روزگار خويش را بدست خدا سپرده ايد و حرف از بزرگداشت گذشتگان مي زنيد، مي خواهم بدانم، منتظر چه نوع اجري هستيد؟

در انتها هم حرف خود را زدو خداحافظي كرد و رفت، درستا كه در فرمول دین هر كاري را از هركسي كه خواهی برایت انجام می دهد. حتي اگر خارج از شرف و منطق و دليل باشد.
از بحث زياد مي پرهيزم. چون مثل اين افراد زياد هستند و گفتن بي اثر، اميدوارم اين رسوم كه به نوع خود زيبا هستند را بر اساس هدف، دلايل و مطابق با ارادت واقعي انجام دهيم.